پر پرواز بهار

par3parvaz — Mon, 29 Jun 2009 18:01:18 GMT

به احترام روزهای گذشته
غم ها و شادی ها
بهار بدون بال و پر
پرواز در اوج
شکسته شدن خیال نامحرم
و ....

سکوت برای همیشه

:-$

par3parvaz — Mon, 29 Jun 2009 17:56:18 GMT

چقدر خوبه برگردی به خاطرات گذشته ات!!!

پ.ن:پسورد به شکل غریبی ، غریبی میکرد!

تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم

par3parvaz — Sun, 11 Nov 2007 17:40:18 GMT

هی بهار

روزت مبارک ...

ظلمت شکافت ، زهره را دیدیم و به ستیغ بر آمدیم

آذرخشی فرود آمد و ما را در نیایش فرو دید

لرزان گریستیم ، خندان گریستیم

رگباری فرو کوفت ، از در همدلی بودیم

سیاهی رفت ، سر به آسمان آبی سودیم ، در خور آسمانها شدیم ...

سایه را به دره رها کردیم ، لبخند را به فراخنای تهی فشاندیم

سکوت ما بهم پیوست و ما ... ما شدیم

تنهایی ما تا دشت طلا دامن کشید

آفتاب از چهره ما ترسید

در یافتیم و خنده زدیم ، نهفتیم و سوختیم

هر چه بهم تر تنهاتر

از ستیغ جدا شدیم ،

من به خاک آمدم و بنده شدم ، تو به بالا رفتی و خدا شدی

...

نور را پیمودیم ، دشت طلا را در نوشتیم

افسانه را چیدیم و پلاسیده فکندیم

کنار شن زار ، آفتابی سایه بار ، ما را نواخت ، درنگی کردیم

بر لب رود پهناور رمز ، رویاها را سر بریدیم

ابری رسید و ما دیده فرو بستیم

...

هر صبح طلوعی دیگر است بر انتظار فرداهای من

قاصدک خوش خبرم روزهاست که نیامده

و من در پشت پنجره ی تنهایی تو را میخوانم و خاطراتت را .

خواهم ماند در انتظار تو

چرا نوشتم در برگ تنهاییت ، نمیدانم ... !

روزی خواهی آمد ، می دانم

گریان نمی مانم ، خندانم برای ورودت ای ...

...

من بهار

عاشق زمستون

متولد تابستون

توی فصل پاییز

زیر آسموووون شهری

بین شماها

توی یه دنیای کاملا مجازی

بین آدمای مجازی تر

هستم

میدونم میدونستی

ولی لازمه که تکرار بشه

من بهار

می تونم هر کسی باشم

هر کسی

...

صدای هیاهو بچه ها میومد

هر جا برم بازم سر و صدا بود

دیگه کم مونده بود برم رو پشت بوم

یه چیزی چشامو زد

چشامو باز کردم دیدم خورشید مستقیم داره رو من میتابه

ابرا رفته بودن

چه گرمای دلپذیری داشت

دیوار شیشه ای روبروم نورو همه جا منتشر میکرد

خیلی قشنگ بود

یه سوز سرد اومد

خودمو جمع کردم

اندفعه سرمو گذاشتم رو پاهام تا خورشید اذیت نکنه

یکی دستشو گذاشت رو شونه هام

صداشو شنیدم که گفت :

به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید

مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهاییه من

( عجب شعر پرکاربردی ... ! )

برگشتم و شاگرد شیطون کلاسو دیدم

اومد کنارم نشست

تنها بود ، مثل همیشه دوستاش باهاش نبودن

یه نگاه تو چشام کرد و گفت تو چته ؟

منم یه نگاه کردم تو چشای همیشه شیطونش

ولی اصلا شیطنتی نداشتند

خدا نکنه بچه شیطون کلاس جدی بشه ... !

بهش گفتم هیچی

گفتش که آدمای که همیشه میخندن زود ناراحتیشون مشخص میشه

دروغ نگو بگو چته ... ؟

منم گفتم دوست صمیمیم متوجه هیچی نشده تو چه طوری فهمیدی ؟

گفت خیلی تابلو شدی

منم چیزی نگفتم

گفت حالا بگو چته

بازم هیچی

گفت نمیخوای بگی ؟

گفتم نمیتونم ، انقدر دردم مسخرست که از گفتنش خجالت میکشم

گفت عاشق شدی ؟

گفتم نه بابا عشق چی چیه

گفت پس چی

دلم میخواست با یکی درد و دل کنم

سرمو گذاشتم رو شونه هاش

چشامو بستم

توی راهرو سکوتی بود

یه سکوت سنگین و آفتابی

اونم ساکت بود

یه حکم ناخواسته

بیست دقیقه بود که همونجوری نشسته بودیم

صدای زنگ سکوتو شکوند

چه زود گذشت

بلند شد که بره

دستشو گرفت و گفتم

ممنون

گفت برای چی ؟

گفتم برای اینکه یه همنشین خوب بودی

خندید

یه خنده ی تلخ

چشاش خیلی غمگین بود

تو چشای درشتش تصویر خودمو دیدم

خیلی مبهم بود

مبهم و تاریک

بهش گفتم برام دعا کن

لبخندش عمیق تر شد و گفت :

خدایا

یه عقل درست و حسابی به این دختر بده

منم از ته دل گفتم

الهی آمین

رفت و منم این دعارو کردم

" خدایا

در تنهاترین تنهاییام تنها کسم تنهای تنهایم گذاشت

ای خدا

به حق تنهاییت

درتنهاترین تنهاییش

تنهای تنهایش نزار ... ! "

par3parvaz — Fri, 09 Nov 2007 16:50:18 GMT

من به درماندگي صخره و سنگ
من به آوارگي ابر و نسيم
من به سرگشتگي آهوي دشت
من به تنهائي خود مي مانم

من در اين شب که بلند است به اندازه ي حسرت زدگي
گيسوان تو به يادم مي آيد
من در اين شب که بلند است به اندازه ي حسرت زدگي
شعر چشمان تو را مي خوانم
چشم تو ؛ چشمه ي شوق
چشم تو ژرف ترين راز وجود

برگ بيد است که با زمزمه ي جاري باد
تن به وارستن عمر ابدي مي سپارد

تو تماشا کن
که بهاري ديگر
پاورچين پاورچين
از دل تاريکي مي گذرد
و تو در خوابي
و پرستو ها خوابند ... !

پی نوشت

اعتراف :

تازگی ها وبلاگم خیلی مزخرف شده .. نه ؟؟ (شایدم از اول مزخرف بود .. ؟؟؟ )

همش شد شعر

همیشه از وبلاگهایی که بر میدارن بدون هیچ زحمتی یه شعر مینویسن بدم میومد

مثل اینکه باید از وب خودم هم بدم بیاد

ولی از اونجایی که این وب رو فقط برای خودم مینویسم ، هر جور که دوست دارم توش مینویسم

مهم اینه که خودم میفهمم دارم چی میگم

شما هم میفهمین البته اگه منو بشناسین ؛ شایدم نفهمین ... ؟!

یکی به من بگه مگه ما تو پاییز نیستیم ؟؟

پس چرا بارون نمیاد ... ؟

تابستون که بهتر بود حداقل چند دفعه بارون اومد

مثل اینکه آسمووون هم باهام قهر کرده ...

چیه ؟؟

دیگه دنبال چی میگردی ؟؟

دیگه چیزی ندارم بگم ( انگار از اول داشتم ... ! )

By3

par3parvaz — Thu, 08 Nov 2007 19:05:14 GMT

و تو مي انديشي به بهاري ديگر و به ياري ديگر نه بهاري و نه ياري ديگر؛
حيف؛ اما من و تو دور از هم مي پوسيم غمم از وحشت پوسيدگي نيست

غمم از زيستن بي تو در اين لحظه ي پر دلهره است

ديگر از من تا خاک شدن راهي نيست
از سر اين بام اين صحرا اين دريا پر خواهم زدخواهم مرد
غم تو اين غم شيرين را

با خود خواهم برد

آن چنان آلوده است عشق غمناکم با بيم زوال

که همه زندگيم می لرزد چون تو را می نگرم

مثل اين است که از پنجره ای

تک درختم را سرشار از برگ

در تب زرد خزان می نگرم

مثل اين است که تصويری را

روی جريان مغشوش آب روان می نگرم

شب و روز ... شب و روز... شب و روز

بگذار که فراموش کنم

تو چه هستی ،

جز يه لحظه ،

يک لحظه که چشمان مرا می گشايد در

برهوت آگاهی ... !

تنها تاریکی بود که مرا یافت ... ! =))

par3parvaz — Tue, 06 Nov 2007 18:12:18 GMT

تو میگی بامنی ولی میدونم دیگه تو دوستم نداری

میدونم منو بردی از یادت ولی تو عشقمی یاری

میدونم دیگه نمیخوای باهات بمونم ، میدونم دیگه دوستم نداری

برو پیش اونیکه واسش میمیری، اونیکه به پاش میشینی ، واسش بی قراری

یادته بهت میگفتم که حرفای تو بهونست،

تقصیر تو نیست میدونم تقصیر این زمونست

حالا همه چی تمومه حرفی واست نمونه ، دیگه نمیخوام ببینمت هرچی بگی همونه

میدونم دیگه منو نمی خوای ، عشقمون چه زود از یادت رفت

دیگه قیدمو بزن برو که خوب شناختمت ، چه ساده تو رو به اون عشق غریبه باختمت

...

par3parvaz — Tue, 06 Nov 2007 18:04:41 GMT

قاب اتاقم كدر شده بود
و من زمزمه خون را در رگهايم می شنيدم
زندگی ام در تاريكی ژرفی می گذشت
اين تاريكی طرح وجودم را روشن می كرد
در باز شد و او با فانوسش به درون وزيد
زيبايی رها شده ای بود
و من ديده به راهش بودم
رويای بی شكل زندگی ام بود
عطری در چشمم زمزمه كرد
رگ هايم ازتپش افتاد
همه رشته هايی كه مرا به من نشان می داد
در شعله فانوسش سوخت
زمان در من نمی گذشت
شور برهنه ای بودم
او فانوسش را به فضا آويخت
مرا در روشن ها می جست
تار و پود اتاقم را پيمود
و به من ره نيافت
نسيمی شعله فانوسش را نوشيد
تنها تاریکی بود که مرا یافت...!

هيچ كس اينجا برای دلخوشی
يك نظر حتی به اين دفتر نكرد
هيچ كس گلدان قلب خويش را
با گل احساس من زيور نكرد
هيچكس حتی برای لحظه ای
خلوتش را با دل من سر نكرد
باز هم شعری سرودم ای دريغ
هيچ كس شعر مرا باور نكرد

این من دیگه نیستم ... D:

par3parvaz — Sun, 04 Nov 2007 16:55:18 GMT

تمام کودکی من
عروسکی شد
از جنس کاغذ
و من آن را با ترديد
به انتظار آويختم
در آن لحظه نابود
و امروز در نقطه پيوند نگاه
و ابهام وجود
و از ميان همهمه عبور
من عروسک کاغذی ام را ميخوانم!
که تمام کودکی من
عروسکی شد
عروسکی کاغذی
در دستان باد
آويخته به انتظار
و من آن را با چشمهای بسته
به تماشا نشسته ام

دوستم داشته باش

بادها دلتنگند

دستها بيهوده

چشم ها بي رنگند

دوستم داشته باش

شهر ها مي سوزند

برگها مي ريزند

يادها مي گندند

دوستم داشته باش

باز شو تا پرواز

سبز باش از آواز

آشتي كن با رنگ

عشق بازي با ساز

دوستم داشته باش

عطرها در راهند

دوستت دارم ها

آه ... چه كوتاه

دوستت خواهم داشت

بيشتر از باران

گرم تر از لبخند

داغ چون تابستان

دوستت خواهم داشت

شادتر خواهم شد

ناب تر روشن تر

بارور خواهم شد

دوستم داشته باش

برگ را باور كن

آفتابي تر شو

باد را از بر كن

دوستم داشته باش

پاییز تا ابد باقیست ... !

par3parvaz — Fri, 02 Nov 2007 18:15:18 GMT

افتاد

آن سان که برگ

آن اتفاق زرد می افتد

افتاد

آن سان که مرگ

آن اتفاق سرد

می افتد

اما او سبز بود و گرم که افتاد

تو خزون

تو یه هفته

یه روز غریب به اسم سه شنبه

به این معنا رسیدم که میگفتی

و ناگهان چقدر زود دیر میشود

آری

چه زود دیر شد و چه زود پر کشیدی

تو که مظهر باران با ترانه بودی

به همان پاکی

شاعر معاصر من

حرفهای ما هنوز ناتمام

تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است
بازهم همان حکایت همیشگی !

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه ی عظیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!

و سه شنبه بود که خدا کوه را آفرید

و سه شنبه بود که روز مبادای تو سر رسید

مثل هميشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض مي خورم
عمري است
لبخند هاي لاغر خود را
در دل ذخيره مي کنم :
باشد براي روز مبادا !
اما
در صفحه هاي تقويم
روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هر چه باشد
روزي شبيه ديروز
روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما کسي چه مي داند ؟
شايد
امروز نيز روز مبادا باشد !

سه شنبه مانند دیروز و فردا بود

اما کسی ندانست

که میتونه روز مبادا هم باشه

استاد عزیز

وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونانکه بايدند
نه بايد ها

هر روز بي تو
روز مبادا است !

استاد آسوده بخواب

که ترانه هایت را تا به ابد عاشقان زمزمه خواهند کرد...

زیرا

شاعران را مرگی نیست

شاعر از جنس خداست
وخدارامرگي نيست.
صحبتي هست اگر
صحبت دوري ما از درياست
او هميشه جاريست
مثل رودي از نور
غصه اي هست اگر
غصه ي تشنگي ماست
كه از رود
كمي دور شديم
او به دريا پيوست
قصه ي تشنگي ما برجاست.

زندگي بال و پري دارد به وسعت مرگ
ذكر خيرت در جمع عاشقان فراموش مباد

روحت شاد و سراي فردوس ارزاني‌ات باد ... !

par3parvaz — Fri, 26 Oct 2007 19:14:18 GMT

من این روزها
از شب و از ستاره ها خسته ام
از نگاه ابر پاره خسته ام
از صدای فرياد و احساس خسته ام
ای کاش هيچ کس نبود
که من از آدمها نیز خسته ام!
از زندگی و از خودم
از کار و از ديار خسته ام
از عشق خسته ام
از نگاه و از لبخند خسته ام
و...
من این روزها
حتی از نفس کشيدن خود خسته ام!

این روزا آسموووون عجب بغضی کرده

مثل من ... !

به یاد شاعر از دست رفته که خیلی دوسش داشتم

غنچه با دل گرفته گفت:
زندگی
لب زخنده بستن است
گوشه ای درون خود نشستن است
گل به خنده گفت
زندگی شکفتن است
با زبان سبز راز گفتن است
گفتگوی غنچه وگل از درون با غچه باز هم به گوش می رسد
تو چه فکر میکنی
کدام یک درست گفته اند
من فکر می کنم گل به راز زندگی اشاره کرده است
هر چه باشد اوگل است
گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است!

باد ابرها را به قلمرو تنهایی من می راند

از پشت قاب پنجره همه چیز خاکستری رنگ است

برگ ها بدن سست و زردشان را به دست باد می سپارند

تا راهی دیاری شوند که اینگونه سرد و بی روح نباشد

چه خوش خیال!!!

مگر نه اینکه هر کجا باشی آسمانش همین رنگ است؟

سرد و نمناک و پر از غربت

ابرهای مسافر بر سرم اشک می بارند

گویی

از نگاهم غم را خواندند

بغض سردم را بدرقه راهشان کردم

تا شاید از بارش یکباره اش

دل خشکیده ای را رها سازد

از اندوه بی بارانی ... !

؟ ( می فهمی ؟؟؟ )

دیشب آسمان با من قهر بود

ماه نیز هاله نورانیش را پشت ابرها پنهان کرد

دیشب بلبل برایم هیچ نخواند

و بهار، نسیمش را از من دریغ کرد

دیشب، با شمعدانی کنار حوض دعوایم شد

و او

مرا از خود راند

و به کنج تنهایی و تاریکی کشاند

پرده ها را می کشم

تا نگاهم در نگاه آسمان نیفتد

آسمان دیشب تا سحر بارید

و من ،

در تنهایی خود پژمردم ... !

پی نوشت ... ؟!

? خیلی نوشتم و پاک کردم ولی نتونستم به خوبیه این چند بیت خودمو خالی کنم

? خوشم میاد با ... ! تموم میکنم

? همیشه گفتم بیخیال شو

:
:

حالا که بیخیال شدی من از خیالت ناراحتم ... کاش بیخیال نمی شدی ... !

من از تقیید بیزارم

من از زنجیر

من از زندان

من از تهدید بیزارم

من از قانون جنگل ها

و این حکمی که می راند زمین را تا نهایت پوچ

بیزارم ... !